Archiwalna strona Oddziału Warszawskiego SARP z roku 2005-2013

Strona główna SARP O. WarszawaStrona główna SARP O. WarszawaStrona główna SARP O. WarszawaStrona główna SARP O. Warszawa
  Ostatnio dodane   polski | english
Informację opublikowano: 08.03.2010 | Aktualizacja: 16.03.2010

Stowarzyszenie Architektów Polskich z głębokim żalem zawiadamia,
że w dniu 6 marca 2010 roku
zmarł Kazimierz Piechotka
architekt

Współtwórca licznych zrealizowanych projektów, m.in. odbudowy i adaptacji zabytkowych kamienic przy ulicy Długiej i Podwale w Warszawie, domów kultury na terenie Polski, osiedli mieszkaniowych Bielany I, II, III, szkoły przy ulicy Schroegera, zespołu budynków wraz z hotelem Instytutu Doskonalenia Lekarzy, poczty i biblioteki przy al. Zjednoczenia w Warszawie, zespołu budynków jednorodzinnych na Ursynowie. Współautor systemu typizacji otwartej dla budownictwa mieszkaniowego W-70. Współprojektant wielkich wystaw takich jak: Przemysłu Chińskiej Republiki Ludowej u Braci Jabłkowskich, Odrodzenia i Oświecenia w Muzeum Narodowym,dekoracji ulic Nowego Światu i Krakowskiego Przedmieścia na Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów w 1955 roku.

Współautor publikacji poświęconych architekturze i sztuce polskich bożnic. Członek SARP od 1948 roku. Laureat licznych nagród państwowych i m.st. Warszawy. Za całokształt pracy zawodowej uhonorowany Złotą Odznaką SARP.

Odszedł Nestor warszawskiego środowiska architektonicznego, Człowiek prawy i niezwykle skromny. Pozostawił po sobie trwałe dzieła i serdeczną pamięć wśród nas.

Jakub Wacławek
Prezes Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich

O twórczości Marii i Kazimierz Piechotków na marginesie wystawy:
MARIA I KAZIMIERZ PIECHOTKOWIE: 70 LAT z ARCHITEKTURĄ

Więcej: http://www.warszawa.sarp.org.pl/pokaz.php?id=3814


Kazimierz Maciej Piechotka
20.11.1919 - 6.03.2010

żołnierz AK
Twórczy architekt. Plastyk. Historyk architektury
Członek SARP 1946-2010
Przewodniczący Sekcji Budownictwa Osiedlowego SARP 1956-1976
V-prezes ZG SARP do spraw twórczości 1959-1962
Członek Rady Głównej SARP 1957-1976
Odznaczony m. in. Złotą Odznaką Odbudowy Warszawy, Kawalerskim Orderem Odrodzenia Polski oraz wieloma innymi odznaczeniami państwowymi i resortowym
i.

Był jednym z ostatnich, bardzo już nielicznych architektów odchodzącego pokolenia, którzy urodzeni wkrótce po 1 wojnie światowej, zawód architekta obrali jeszcze w Polsce międzywojennej.
Studia rozpoczął w 1937r. na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W czasie okupacji hitlerowskiej 1939-1944 kontynuował je na Tajnym Wydziale Architektury PW, pełniąc zarazem funkcję asystenta w Zakładzie Architektury Polskiej oraz współpracując z Zakładem Historii Architektury Nowożytnej i Zakładzie Badań Urbanistycznych. Brał udział i zdobywał nagrody w konspiracyjnych konkursach studenckich.
Od 1941r. służył w ZWZ, a następnie w Armii Krajowej (PS. Jacek) w działającej na Wydziale Architektury P W komórce Wydziału Legalizacji pracującej dla wywiadu i kontrwywiadu Komendy Głównej ZWZ AK. Za działalność tę otrzymał Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami.
Za udział w Powstaniu Warszawskim 44 został odznaczony Krzyżem Walecznych oraz osobiście przez Generała Bora Krzyżem Virtuti Militari V kl.

W czasie Powstania 30 sierpnia 1944 zawarł związek małżeński z Marią Huber, również studentką Tajnego Wydziału Architektury P W.

Po upadku Powstania przebywał wraz z żoną w niemieckim obozie jeńców wojennych Stalag IV B Mühlberg - Rez. Laz. Kgf. w Zeithain. Wyjeżdżając do niewoli ze zburzonej Warszawy zabrali ze sobą, zamiast „ciuchów” Światopełka Karpińskiego „Poemat o Warszawie” i bibliofilskie wydanie Or-ota „Pieśń o rynku i zaułkach”. Natychmiast po zakończeniu wojny, pierwszym transportem wrócili do Warszawy.

Już w czerwcu 1945 przystąpił do pracy jako projektant w Wydziale Architektury Zabytkowej BOS i jako starszy asystent w reaktywowanym Zakładzie Architektury Polskiej PW jednocześnie kontynuując studia na Wydziale Architektury.
Dyplom mgr inż. architekta uzyskał w 1946 r.

W latach 1947-1948 pracował w pracowni prof. B. Pniewskiego przy projektach Sejmu, Osi Saskiej i MON, a następnie 1948-1952 prowadził prace dyplomowe w Zakładzie Projektowania Budynków Użyteczności publicznej WA PW tegoż profesora.
W międzyczasie, w 1948 r. założył spółkę autorską, z żoną, której przez ponad 60 lat, do końca życia był lojalnym partnerem. Razem opracowywali projekty, pisali artykuły i książki, razem byli laureatami tych samych nagród i odznaczeń. Początkowo prowadzili na własną rękę, głównie na zlecenia Ministerstwa Odbudowy i Ministerstwa Kultury prace projektowe o różnej tematyce – plany urbanistyczne małych miast, a przede wszystkim projekty obiektów użyteczności publicznej. Część z nich, m.in. Muzeum Archeologiczne w Warszawie, Gmach BGK w Gdańsku, Hotel w Gdyni, założenia Centralnego Domu Kultury w Warszawie itp. pozostały w fazie koncepcji, inne, m.in. Gmach Zjednoczenia Przemysłu Muzycznego w Warszawie, Polskiego Towarzystwa Muzycznego w Krakowie, domy kultury w Złotoryji i Sędziszowie, Studium Doskonalenia Lekarzy w Warszawie, i in. Ponadto uzyskali szereg nagród w konkursach urbanistycznych i architektonicznych, m.in. I nagroda za projekt Ministerstwa Rolnictwa, Kino na Bielanach, System Otwarty Budownictwa W70.
Druga dziedziną jego wspólnej z żoną twórczości było wystawiennictwo (m. in. Wystawy Oświecenia i Odrodzenia w Muzeum Narodowym w Warszawie, Przemysłu Chińskiej Republiki Ludowej w Warszawie, Architektury Polskiej w Paryżu, Lionie i Pradze) i dekoracje wnętrz i przestrzeni miejskich Warszawy z okazji wielkich uroczystości, jak Światowy Kongres Pokoju 1950, Kongres Nauki Polskiej, V Międzynarodowy Festiwal Młodzieży i Studentów 1955.
W latach 1948-1952, kiedy był jeszcze pracownikiem naukowym ZAP, powstał zarys jego pierwszej, napisanej wspólnie z żoną, książki pt. „Bóżnice Drewniane”, która potem ukazała się jako pierwsza powojenna publikacja ZAP w 1957 r. (wyd. w jęz. angielskim „Wooden Synagogues” 1959 r.) i weszła do podstawowego kanonu światowej wiedzy poświęconej architekturze bóżniczej.
W 1951 r. został wraz z żoną generalnym projektantem Osiedla Bielany I w Warszawie. Zdecydowało to, że głównym polem jego zainteresowań i działalności projektowej i społecznej stało się szeroko rozumiane budownictwo mieszkaniowe.
Był autorem kompleksowych projektów urbanistycznych i architektonicznych zespołu osiedli Bielany I – II – III – IV, przeznaczonych łącznie dla 47,5 tys. mieszkańców. (Nagroda I st. Komitetu Urbanistyki i Architektury (KUA) 1956; Nagroda m.st. Warszawy 1957; Nagroda I st. KUA 1960 i inne).
Był jednym z założycieli i przewodniczącym Sekcji Budownictwa Osiedlowego SARP w czasie jej ożywionej działalności, 1956 – 76, kiedy prowadzone przez nią seminaria były płaszczyzną wymiany poglądów i współpracy między środowiskiem SARP i innych stowarzyszeń branżowych, instytutów naukowo – badawczych, inwestorów, wykonawstwa budowlanego, a nawet władz politycznych PRL.
Był współorganizatorem 6 seminariów, współredaktorem publikacji poseminaryjnych.
Od połowy lat 1960. głównym celem jego działalności stało się – w opozycji do narzucanej przez władze typizacji budynków – rozwiązanie sprzeczności pomiędzy wymaganiami scentralizowanego, zacofanego technicznie przemysłu budowlanego a swobodą projektowania przez architektów i realizowania dobrych pod względem technicznym i użytkowym, zróżnicowanych rozwiązań funkcjonalnych i architektonicznych zabudowy mieszkaniowej.
Zasadniczym etapem była koncepcja i opracowanie przez wielobranżowy zespół pod jego kierunkiem ogólnopolskiego otwartego Systemu Budownictwa z Elementów Wielkowymiarowych W70 – I Nagroda w ogólnopolskim dwustopniowym konkursie Min. Bud. i PMB oraz SARP (Nagroda Min. Bud. i PMB 1967 i 1969, Nagroda państwowa II st. 1974)
Następne lata zajęło opracowanie metodologii i koncepcji typizacji otwartej oraz dokumentacji pierwszego etapu międzysystemowej Integracji Budownictwa Ogólnego ISBO (1976 – 1984) oraz zbadanie jej przydatności w określonych warunkach na przykładzie koncepcji Systemu Otwartego Budownictwa z Elementów Zestawialnych – Elements Compatibles Algeriens (ECA) dla Algierii (1976-1980)
K.M. Piechotka był nie tylko bardzo uzdolnionym i pełnym wyobraźni przestrzennej, pasji i inwencji twórczej architektem, ale również doskonałym organizatorem i koordynatorem pracy dużych zespołów, a także znakomitym znawcą rzemiosła budowlanego. Jego działalność zawodowa przypadła na okres PRL, kiedy nie było warunków technicznych, ekonomicznych i politycznych pozwalających na pełne wykorzystanie jego możliwości. Mimo to, z inicjatywy mieszkańców projektowanych przez niego Bielan po 60 latach otrzymał wraz z żoną w 2008 r. odznakę Zasługi dla m.st. Warszawy, a wielu młodych kolegów architektów i inżynierów budowlanych, którzy mieli okazję z nim współpracować, do dziś z wdzięcznością wspomina, ile się od niego nauczyli.

W 1981 r. przeszedł na emeryturę. Powrócił wraz z żoną do odłożonej na później tematyki z lat 1950. – studiów nad architekturą i sztuką synagogalną oraz formami przestrzennymi osadnictwa żydowskiego na ziemiach dawnej Rzeczpospolitej. Rezultatem jest poświęconych tej tematyce 5 książek oraz ok. 20 artykułów i 30 referatów wygłoszonych na konferencjach krajowych i zagranicznych, m.in. w Jerozolimie, Nowym Jorku, Waszyngtonie, Paryżu, Londynie i Berlinie. Piechotka stał się wraz z żoną światowym autorytetem w tej dziedzinie. Ich dorobek został uhonorowany nagrodą im. Jana Karskiego i Poli Nireńskiej przyznaną przez Komitet powołany przez Institute for Jewish Research YIVO w Nowym Jorku (2000) oraz nagrodą prof. Jana Zachwatowicza Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków ICOMOS (2004).

Ale to nie jest wszystko, co po sobie zostawił. Są jeszcze setki Jego znakomitych, pełnych poezji, ogromnej wyobraźni i fantazji, niewielkich rysunków. Tworzył je przez całe życie. Nie na pokaz, ale dla własnej radości rysowania, przy każdej możliwej okazji, ołówkiem, piórkiem, flamastrem, rzadziej pędzlem na dowolnej kartce, jaka Mu wpadła w ręce. Rysowane niezwykle czystą, wyrafinowaną kreską przedstawiają przenikające się litery alfabetu, realistyczną i abstrakcyjną architekturę, krajobrazy, świat żywy i martwy. Widziany w jego własny jedyny w swoim rodzaju sposób. Traktował je jako bardzo osobistą, intymną sprawę. Zdecydował się część z nich pokazać dopiero w 2008 roku na wystawie w SARP z okazji ich obojga Marii i Kazimierza 70 lecia z architekturą.

Udostępnij na:
Strona główna SARP O. Warszawa